Oni parolas pri afrika filozofio nur de 1944. La prelego prezentos la kvar ĉefajn fluojn de filozofia praktiko en subsahara Afriko: etnofilozofion, saĝulan (aŭ saĝecan) filozofion, naci-ideologian filozofion kaj profesian filozofion, kaj la disputojn inter la universalistoj kaj apartistoj pri kiel afrika filozofio gardu sian tradician identecon, kaj gajnu universalan rekonon kiel racia scio. Tiam la prelego proponos al afrikaj filozofoj novan aliron en ĉi tiu afero:

1. akcepti filozofion kiel vivmetodon kaj spiritan ekzercadon, surbaze de teorio, kiu ampleksas vizion kaj racian argumentadon - vizion enradikiĝintan en la komuna fono de la mythos de la kulturo, kiel diskutite per la logos de la kulturo – tiel akceptante onian enkorpigon kaj senton de aparteno al socio kaj al la mondo;
2. forĵeti anglo-amerikan kritikan „sciencan” modelon de analiza filozofio, kaj la francan erudician „ĵurnalistan” modelon de soci-politika filozofio kiel la ununurajn komparfonojn, solajn akcepteblajn metodojn kaj komparmodelojn, kaj serĉi analogiojn ankaŭ en ne-okcidentaj filozofioj (ĉina, hindia);
3. anstataŭigi la aksioman linean pruvrimedon per aliro fraktaleca, sinoptika, harmoniiga.

Metaforo de grimpado de Kilimanĝaro estos uzata.