En tiu prelego ni prezentos la sciencon, sur kiu baziĝas la movo en la spaco for de nia tera surfaco. La amaskomunikiloj sufiĉe ofte parolas nun pri sendo de navigiloj al aliaj planedoj, satelitoj kaj apartaj lokoj en la sunsistemo por astronomia observado kaj esplorado, eĉ pri homaj vojaĝoj al Luno, Marso, ktp. Sed kiel la kosmoŝipoj moviĝas en la interplaneda spaco? Nia kutima sperto veturi sur Tero, eĉ aviadile, ne funkcias en la spaco. Ĉu veras tio, kion oni kutime spektas en multaj sciencfikciaj filmoj? Ĉu oni scias, ke eblas profiti de la energio de la astroj mem? Multaj homoj sufiĉe kleraj eĉ pri sciencaj fakoj konas malmulte pri tio. Tamen eblas, ke ĉiuj bone komprenos tion, se ĝi prezentiĝas simple, kvankam rigore kaj science. Tio estas la celo de ĉi prelego.

Unue ni klarigos la signifon de la neŭtonaj leĝoj de la movo kaj de la universala gravito, kiuj gvidas la trajektoriojn de la falantaj kaj lanĉitaj objektoj en la tera surfaco aŭ de la astroj en la sunsistemo. Ni konsciiĝos, ke ni loĝas en profunda gravita puto kaj de Tero kaj de Suno... Per la neŭtonaj leĝoj eblas facile kalkuli la eskap-rapidon bezonatan por eliri de la tera surfaco aŭ de iu alia konata astro. La diversaj eblaj orbitoj en nia tera puto kaj iliaj trajtoj estos klarigitaj.

Alia grava punkto estas kompreni kiel moviĝi energiŝpare inter orbitoj. Unue oni klarigos la ideon de la Hohmann-orbitoj. Tiel oni komprenos, ke la kosmoŝipa motoro tute ne bezonas esti ĉiam funkcianta, sed nur en certaj mallongaj momentoj por ŝanĝi de unu orbito al alia.

Ankaŭ oni klarigos kiel atingi kinetan energion de la astroj mem per la metodo de gravita helpo (slingshot effect), kiu estas uzata por akceli aŭ bremsi la kosmoŝipojn. Kiel ekzemplojn ni prezentos la interesajn interplanedajn vojaĝojn de la misio Rosetta de ESA kaj de la misio Cassini-Huygens de NASA-ESA. Tiu lasta vojaĝis al kaj esploris la saturnan satelitan sistemon dum preskaŭ 20 jaroj danke al la gravita helpo de Venuso, Tero, Jupitero kaj multfoje de la satelito Titano.