En sia naskiĝurbo Graz, Aŭstrio, li studis en la universitato astronomion kaj doktoriĝis en julio 1967 kun disertacio pri la determinado de masoj de steloj laŭ la ĝenerala relativeca teorio de Einstein (1915). Post kvarjara deĵorado kiel observa asistanto en la sunobservatorio de Kanzelhoehe, Karintio li akceptis la inviton de la novfondita Instituto pri Astronomio de la Universitato de Bochum, Germanio, kaj fariĝis ties membro kiel scienca kunlaboranto en februaro 1969. Per tio li ekhavis aliron al la samjare inaŭgurita Eŭropa Suda Observatorio (ESO) en Ĉilio, la intertempe plej ampleksa kaj reputacia astronomia organizaĵo pri surteraj kosmaj observadoj tutmonde. Fine de 1976 li integriĝis al la astronomia stabo de la Universitata Observatorio en Vieno, Aŭstrio kaj tie post habilitiĝo en 1980 fariĝis eksterordinara profesoro en 1998.

Li estris kampanjon pri aliĝo de Aŭstrio al ESO, kiu fine rezultis pozitiva en 2008, la jaro de lia emeritiĝo. Esplortemoj ampleksas junajn magnetajn stelojn, la strukturon de la Galaksio inkluzive de la interstela medio kaj la plej rapidan junan stelon de nia Galaksio HIP 60350, fughanta al la najbara Andromeda-galaksio.

Li per aparta fotometria tekniko sukcesis malkovri la unuajn junajn magnetajn stelojn en alia galaksio, la Granda Magelana Nubo.

Esperantisto ekde 1961, prezidanto de TEJO 1968, reprezentanto de UEA en la sidejo de UN en Vieno ekde 1979, prezidanto de la Aŭstria Laborkomitato Esperanto Centjara (ALEC) kaj ĉeforganizanto de ties universitata simpozio 1987 en Vieno. En tiu funkcio ankaŭ zorganto kaj aganto por la pludaŭro de la Internacia Esperanto-Muzeo Vieno kiel aparta kolekto de la Aŭstria Nacia Biblioteko meze de la okdekaj jaroj. Estro de la LKK de la Universala Kongreso de Esperanto en Vieno 1992 sub eksterordinaraj kondiĉoj. Membro de la Akademio Internacia de la Sciencoj San Marino ekde 1983, prezidanto de ties senato ekde 2012. Aktuale prezidanto de Austria Esperanto-Federacio (AEF).