Trastudante biografiojn de la plej famaj rusiaj/sovetiaj poetoj de la dudeka jarcento, oni konvinkiĝas kun miro, ke pli ol duono el-inter tiu brila aro havas judan devenon. Neniam antaŭe la judoj tiom aktive partoprenis en la ruslingva verka proceso, kaj neniu alia etno de la multnacia Ruslando faris tiom gravan enspezon por riĉigo de la rusa literaturo. Du Nobel-premiitoj – Boris Pasternak kaj Iosif Brodskij - plus kelkdek aliaj brilaj nomoj, konataj por la poeziŝatantoj de ĉiuj kulturaj landoj, fidinde atestas, ke la fenomeno estas neordinara. Kia estas tiu poezio? Kio estas la kaŭzo de tiu fenomeno? Per konatiĝo kun la atentokaptaj, eventoplenaj biografioj kaj kun la verkoj de la plej elstaraj poetoj la aŭskultantoj trovos la respondojn al tiuj demandoj.

Se oni konsideru, ke mem la Majstro estis rusparolanto, oni povas aserti, ke la Esperanta poezio naskiĝis samtempe kun la lingvo en Rusio. Ekde 1887 ĝis la nuna tempo la rusoj faris tre gravan enspezon en ties trezorujon, spite al la militoj, persekutoj kaj ekzekutoj en diversaj epokoj. La nuntempaj esploristoj de Esperanta literaturo, Geoffrey Sutton kaj Josip Pleadin, efektivigis siajn esplorojn surbaze de la fontoj alireblaj kaj ne ĉiam plenfidindaj. Pro tio ne aperis en ambaŭ publikigitaj esplorverkoj multaj gravaj nomoj kaj epokdifinaj poeziaĵoj. Oni tamen prenu la klasifikon de Sutton kiel bazon por eniri en la potencan riverfluon de la rus-espa poezio kaj ricevu komprenigan bildon pri graveco de la rusa enspezo en la trezorujon de la Esperanta literaturo.