““Utopio”, laŭ la grekdevena etimologio de la vorto, signifas “ne-loko”, “neekzistanta loko”. Fakte, oni povas difini “utopio” kiel nerealan lokon, justan kaj perfekte funkciantan mondon, kies filozofia elpenso estas imitinda modelo, asimptota idealo al kiu oni alproksimiĝu strebante realigi ĝin en la reala mondo, plej ofte post la traŭmata konstato pri la esenca maljusteco kaj la malekvilibreco de la historiaj cirkonstancoj en kiuj oni vivas kaj agas. Historie, dum la jarcentoj, pluraj elstaraj filozofoj kaj politike aktivaj homoj elpensis kaj proponis en siaj verkoj idealajn modelojn pri la plej justa mondo imagebla, kiun nur la plej saĝaj kaj justaj homoj rajtu regi kaj decidpovi. La proponata analizo intencas rekonstrui la historion de la filozofia ĝenro “utopio”, sekvante ĝin dum la jarcentoj, ekde la unua utopio aperinta en antikveco – La Respubliko de Platono – ĝis la plej modernaj, politikaj utopioj, kaj montrante ankaŭ la danĝerajn misuzojn – konkrete okazintajn dum la historio de la homaro – de la plej famaj utopiaj ĉefverkoj, ekspluatitaj kaj torditaj por blinde kaj absolutisme strebi konkrete realigi la antaŭfiguritajn modelojn, sen plu konsideri ilin inspiraj, lumigaj fontoj, sed diktatoj rigore kaj ĉiakoste aplikendaj aŭ por reatingi edenan “oran epokon” de la homa historio aŭ por realigi perfektan staton en la nuntempo. “Utopio”, laŭ fama vortludo de Thomas Moore, aŭtoro de fama verko titolita ĝuste “Utopio”, povas soni samtempe kiel “ne-loko” (ou-topos) kaj “bona loko” (eu-topos), sed kiam ĝi perdis sian pozitivan signifon? Krome, estiĝas grava demando pri la nuntempo: kiam utopio vere povas gardi kaj esprimi sian plibonigan potencialon?