Homoj ofte devas fari kolektivajn decidojn: ĉu je ŝtata nivelo por elekti siajn gvidantojn aŭ akcepti novajn leĝojn, ĉu je la nivelo de organizaĵoj aŭ neformalaj grupiĝoj por decidi, kion komune fari. Ekzistas diversaj metodoj por fari tiajn decidojn, kaj ĉiu metodo havas avantaĝojn kaj malavantaĝojn. Ekzistas scienca branĉo, la soci-elekta teorio, kiu sisteme studas tiajn voĉdonsistemojn kaj grup-decidajn metodojn. Por tio ĝi studas ecojn de tiuj sistemoj, kiuj estas ĝenerale konsiderataj dezirindaj, ekzemple ke la sistemo estu justa, do ne favoru iun el la voĉdonantoj aŭ iun el la elekteblaj alternativoj. Unu el la surprizaj bazaj rezultoj de tiu teorio estas, ke ekzistas aro de bazaj ecoj ĝenerale konsiderataj dezirindaj tia, ke neniu voĉdonsistemo havas ĉiujn dezirindajn ecojn el tiu aro. Alivorte, ĉiu sistemo havas iun seriozan problemon. La de mi prezentota superrigardo pri la bazaj rezultoj de la soci-elekta teorio ĉefe celas al la demando, kiujn praktikajn konkludojn ni povas tiri el tiu teorio por plibonigi niajn kolektivajn decidojn.

Mia ideo estas, ke la IKU-prelego donu ĝeneralan superrigardon pri la teorio kaj pri la praktikaj konkludoj eltireblaj el ĝi, dum la du daŭrigaj prelegoj prezentos la teorion iom pli detale kaj pli rigore.