En 1800 vivis pluraj miloj da aborigenoj el la kolonio Tasmanio: post sepdek jaroj la lasta plensanga virino sur la insulo mortis. Oni ofte citas tion kiel klasikan kazon de genocido. Sed la mortigo de aborigenoj per pafiloj, veneno, ktp. daŭris nur kelkajn jardekojn. Poste la aborigenoj estis persvadataj de homo, kiun ili rigardis amiko, forlasi sian teritorion kaj iri al insuletoj, kie ili ne plu haltigos la blankulan setladon. Malsanoj kaj neglektado sur la insuletoj rapide metis finon al tiu homgrupo, kies antaŭuloj okupis Tasmanion antaŭ pluraj jardekmiloj. La prelego elstarigos la farojn de George Augustus Robinson, la ŝajna amiko de la aborigenoj, kiu unuflanke vere volis ilin helpi, aliflanke ekspluatis la situacion por riĉiĝi kaj fine faris nenion por eviti la katastrofon.