Moderna arto naskiĝis je la komenco de la 20-a jarcento, sed la unuan semon de ĝi, relativecon, oni povas trovi en la 15-a jarcento, kaj la duan semon, memstarecon, en la 19-a jarcento. Ĉi tiu prelego eksplikos kial moderna arto ne eblus sen ĉi tiuj gravaj ideaj ŝanĝoj.

Plia informo

En la multaĵo da diversaj artstiloj tra historio estas du ĉefaj specoj, kiuj indikas du modalojn por vidi, kaj figuri, la mondon: la absolutan kaj la relativan. Absolutecaj artaĵoj figuras la mondon kiel, laŭ siaj artistoj, ĝi 'estas', dum relativecaj artaĵoj figuras la mondon kiel ĝi ŝajnas, aŭ aspektas. Vario de relativeca artaĵo figuras la mondon kiel ĝi 'sentigas' – aŭ, por esprimi alie, tia artaĵo figuras la emocian sperton de renkonto kun si. Semojn de relativeco – kiu estas antaǔnecesaĵo por moderna arto – oni trovas en artaĵoj renesancaj, barokaj kaj romantikaj, sed plej komplete en franca impresionismo kaj post-impresionismo.

Dua grava semo de moderna arto estas la klopodo rompi la ligilon inter arto kaj la reala mondo, por ke artaĵoj staras per si mem. Tiu semo, memstareco, ebligas abstraktan (aǔ nefiguran) arton. Paradokse, la movado kiu insistis ke arto devas figuri realajn vidajn sensojn estis franca impresionismo, sed en franca impresionismo oni unue trovas la semon de memstareco.