Multaj homoj, kaj laikoj kaj nehebreistaj fakuloj, inkluzive de Esperantistoj kaj eĉ israelanoj, ofte ripetadas naive la miton, ke la hebrea reviviĝis. Fakte, la hebrea nek reviviĝis nek povis reviviĝi pro tre simpla kialo - ĉar ĝi neniam mortis! Tamen tio, kio okazis al la hebrea ekde la mezo de la 19a jarcento, certe estas senprecedenca unika fenomeno en la moderna historio de homaj lingvoj. Bedaŭrinde, la vera procezo estas apenaŭ konata ekster hebreistoj. Tiu ĉi prelego celas senmitigi ĝin, resumante ĝisdatigitajn esplorojn pri ĝi speciale, kiuj ne estas facile akireblaj al nehebreistaj Esperantistoj, kaj pri lingvoplanado ĝenerale.

Unue, mi resumos la historion de la hebrea de la komenco ĝis antaŭ la "reviviĝo" kiel la fonon de tiu ĉi lingva procezo, montrante, kiel fartis la hebrea dum jarcentoj. Due, mi klarigos, kio vere okazis al la statuso de la moderna hebrea, t.e., al ĝiaj sociaj funkcioj, unue en Orienta Eŭropo kaj poste en Israelo. Trie, mi klarigos, kio vere okazis al la korpuso de la moderna hebrea, t.e., al ĝiaj gramatiko kaj leksikono. En tiuj ĉi dua kaj tria partoj de la prelego mi demandos ankaŭ, kion oni planis kaj statuse kaj korpuse, kaj kio vere okazis laŭ, kontraŭ aŭ malgraŭ la lingvoplanado. Fine, mi demandos, kio kontribuis al la sukceso de la "reviviĝo" de la hebrea, aŭ alivorte, ĉu ĝi povis sukcesi alitempe kaj aliloke.