UEA eldonis gvidilon por krei fakvortojn

Altkvalita faka apliko de Esperanto estas esenca kondiĉo por pli forta rekono de la valoroj de la internacia lingvo. Sekve necesas faktekstoj kun taŭgaj fakvortoj, fakvortaroj kun bonaj terminoj. Sed, kie oni komencu? Kie oni trovu fidindajn informfontojn? Kiujn informojn oni kolektu? Kiel oni ordigu kaj registru la informojn? Kiam komputilo nemalhaveblas? Kiel oni tenu la diversajn lingvojn apartaj, skribu difinojn, kaj organizu la tutan termino-krean procedon?

Respondojn al tiuj kaj aliaj demandoj en klara kaj facile komprenebla formo, surbaze de la aktualaj normoj de ISO (Internacia Organizo por Normigado), donas la finnino Heidi Suonuuti, multjara manaĝero de Finna Centro por Terminologio kaj prezidantino de Teknika Komitato ISO/TC 37. La 42-paĝa broŝuro, "Terminologia gvidilo", entenas jenajn ĉefajn ĉapitrojn:

1. Nocio-analizo,
2. Difinoj,
3. Terminoj (tipoj, postuloj kaj prefero-indikoj de terminoj),
4. Harmoniigo de nocioj kaj terminoj,
5. Etapoj de terminologia projekto (laborgrupo, limigo de la fako, fontoj, nombro de la nocioj, plano, kolektado kaj elektado de terminologiaj datumoj, nocio-sistemoj kaj difinoj),
6. Terminografio (formo de difino, formo de registraĵoj, vicordo de registraĵoj, perkomputilaj metodoj).

Aldonitaj estas vortareto de terminologio kaj elprenebla faldfolio kun la plej gravaj 38 paŝoj en la terminologia laboro.

La gvidilo estis origine verkita laŭ komisio de Nordterm, komuna asocio de terminologiaj organizoj en Nordio. La Esperanto-version preparis Terminologia Esperanto-Centro de UEA kunlabore kun la aŭtorino.

Terminologia gvidilo. Heidi Suonuuti. El la angla tradukis Sabine Fiedler. Redaktis Wera Blanke. Rotterdam: UEA, 1998. ISBN 92-9017-057-3. 38+4p. Prezo: 12,00 gld. (triona rabato ekde 3 ekzempleroj).