Esperantistoj kaj arĥivistoj havas unu similecon: gravan problemon pri publika bildo. Ĉi tiu prelego ilustras tiun bildon per personaj spertoj, vortaraj difinoj kaj vort-asociiĝoj, kaj kontrastas ĝin kun praktikaj ekzemploj de la agad-kampo kaj neceso de arĥivistoj en kaj ekster Esperantujo, por montri ke la kerna karakterizo de arĥivoj ne estas antikveco. Pli ol nuraj helpantoj de historiistoj, arĥivistoj rigardas sin gardantoj de rajtoj kaj devoj, kapablaj pensi pli longperspektive ol aliaj. Poste estas prezentata la Internacia Konsilio de Arĥivoj kaj unu el ĝiaj ĉefaj agadoj por disvastigi publikan konscion pri graveco de arĥivoj: la Universala Deklaracio pri Arĥivoj. Estas diskutata la origino de la Deklaracio en Kebekio, ĝiaj disvolviĝo kaj sukcesoj, ĝia esperanta versio estas prezentata, kaj fine estas analizata ĝia unua frazo, por pruvi kiel la internacia arĥivistika terminologio estas multe pli artefarita ol Esperanto mem, ĉar ne spegulas veran uzadon, kaj kiel malfacilas ne nur internacia sed ankaŭ interfaka komunikado.