Plurfaceta kaj transformiĝanta ombro akompanas la historion de la okcidenta kulturo: vivmalsano.

Jam en la antikva epoko, kuracistoj priskribis pacientojn trafitajn de simptomoj similaj al tiuj kaŭzitaj de deprimiĝsindromoj, kaj proponis kuracilojn por reekvilibrigi la troan kvanton da nigra galo en ilia korpo, supozata kaŭzo de ilia malsano. Filozofoj pridemandis sin pri la duflankeco de tiu ĉi “animmalsano”, unuflanke karakterizita de melankolio, tedo, naŭzo, angoro, deprimiĝo, sed aliflanke identigebla en elstaraj pensuloj. La kristana pensinfluo, aparte en la monaĥa medio, demonigis ĝin, ligante ĝin kaj al la malnovtestamenta tradicio pri la “tagmeza demono” kaj al la klasika mitologia tradicio pri supernaturaj, halucinigaj kreitaĵoj (nimfoj, satirusoj) manifestiĝantaj ĉirkaŭ tagmezon. Tamen, tiu demonigo ne mildigos la esencan ambiguecon de tiu nocio.

Daŭra tensio inter korpa malsano, supernatura aperaĵo, kulpo, psika malsano, signo de supera kreiva kapablo, inspirfonto, nervuris la koncepton tra la jarcentoj. Ĉiuj formoj alprenitaj de tiu ĉi duvizaĝa stato estas intime interplektitaj kun la aparta statuso de la homa kondiĉo, unuflanke esence limigita kaj malfeliĉa, sed aliflanke enhavanta en si mem la potencialon preteriri siajn naturajn limojn, specife per memkonscio, pripenskapablo kaj kreemo. Pluraj kruciĝantaj influoj de filozofio, religio, medicino kaj diversformaj artoj kombiniĝas en tiu ĉi sfero, konstruante plurfacetan mozaikon.

La proponata analizo celas prezenti trarigardon pri la ĉefaj mejloŝtonoj de tiu ĉi plurjarcenta historio, kiu daŭre montras sian aktualecon.